الخريف –  د. راويار جه بارى

الخريف

يا فَصْلَ الخريفِ، ما أجمَلَكَ مِنْ فَصْلٍ في السَّنَة.

في مَوْسِمِ الحَصَادِ، أَشُمُّ دَائِمًا أَوَّلَ نُزُولٍ لِفُوحَانِكَ الخَفِيفِ.

يُعِيدُنِي إِلَى عُمْرِ طُفُولَتِي مِنْ جَدِيدٍ، كُلَّمَا نَظَرْتُ إِلَى المِرْآةِ بِوَجْهٍ مَديد.

البَعْضُ يَرَى الخَرِيفَ مَوْسِمَ الذُّبُولِ وَبَهَاءُ كَئِيب.

وَإِنْ كَانَ، فَهُوَ عِنْدِي نَسِيمٌ وَرَائِحَةُ المَطَرِ في عِطْرِ الحَبِيبِ.

إِنَّ حَيَاةَ المَرْءِ جَبَلٌ مِنْ جَلِيدٍ، سَيَأْتِي عَلَيْهِ دَهْرٌ فَيَسِيل.

بَعْدَ المَنِيَّةِ، وَبَعْدَ رُؤْيَةِ شَجَرَةِ الصنار، وَالشَّمْسِ وَالضَّبَاب والجِبال،

فَلْيُذَكِّرْنَا كُلُّ ذَاكَ بِبَعْضِنا البَعض.

                                                   الشاعر، هيوا أحمد مصطفى.

To Autumn

O Autumn, how lovely you are,

Of all the seasons, you shine most fair.

In the time of harvest,

I always breathe

The first soft whisper of your fragrant air.

You carry me back to my childhood days

Each time I gaze into the glass

With this face.

Some see in you only fading light,

A sorrowful hue;

But to me, you’re a gentle breeze

The scent of rain,

Steeped in a lover’s perfume true.

A man’s life is a mountain of ice,

One day will come in a slow,

Shall melt and flow.

And after death

After seeing pines stand tall,

The sun, the mist, the mountains’ call

Let all of this remind us all,

“To each other”

Sonbahar

Ey sonbahar mevsimi, yılın en güzel mevsimsin

Hasat zamanında, her zaman o hafif kokunun ilk esintisini duyarım

Aynaya uzun, bitkin bir yüzle her baktığımda, beni çocukluğuma geri götürür.

Bazıları sonbaharı solgunluk ve hüzünlü bir görkem mevsimi olarak görür.

Ama öyle olsa bile, benim için o, sevgilimin kokusundaki yağmurun esintisidir.

İnsanoğlu’nun hayatı bir buz dağı gibidir; zamanı geldiğinde eriyip akacaktır.

Vefatından sonra, pırnal meşesini, güneşi, sisi ve dağları gördükten sonra,

Bütün bunlar bizi birbirimize hatırlatsın.

                                                               Şair; Hiva Ahmet Mustafa.